پلی هیدروکسی آلکانوات ها (PHAs) پلیمرهای زیست تخریب پذیری هستند که به وسیله میکروارگانیسم ها و در شرایط خاص تولید می شوند. هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر اسیدهای چرب فرار بر کمیت و کیفیت پلیمر تولیدی با استفاده از لجن فعال بوده است. بر اساس نتایج به دست آمده، وجود اسیدهای چرب فرار در ترکیب خوراک راکتور ناپیوسته مرحله ای، در مقایسه با هنگامی که فقط از ساکاروز به عنوان منبع کربن استفاده می شد، باعث افزایش 90 تا 130 درصدی بازده پلیمر تولیدی شده است. غلظت منبع کربن اضافه شده در راکتور تولید پلیمر نیز یکی از عوامل موثر در تولید PHAs است. هنگامی که استات و پروپیونات به تنهایی به عنوان منبع تامین کربن راکتور تولید پلیمر استفاده شدند، غلظت بهینه این دو اسید به ترتیب در محدوده 35-30 و 15-20mgC/L.h.g.SS معین شده است. همچنین، بر اساس نتایج این پژوهش، تغییر ترکیب خوراک راکتور تولید پلیمر بر کمیت و کیفیت محصول موثر است، به طوری که افزایش نسبت پروپیونات به استات باعث کاهش مقدار PHAs و همچنین افزایش نسبت 3- هیدروکسی والرات به 3- هیدروکسی بوتیرات در پلیمر تولیدی می شود. نتایج نشان می دهد، حداکثر مقدار PHAs هنگامی حاصل شده که سدیم استات به تنهایی به عنوان منبع تامین کربن استفاده شده است. همچنین، با افزایش مقدار پروپیونات از صفر به 100 درصد در سوبسترا، نسبت جرمی 3- هیدروکسی والرات در محصول از 6 به 85 درصد افزایش یافته است.

در این پژوهش اثرات استفاده از پسماند کشمش بر عملکرد، برخی فراسنجه های خونی و اسیدهای چرب فرار مایع شکمبه بررسی شد. تعداد 15 رأس بره ی نر بلوچی (میانگین وزن 67/0± 15/21 کیلوگرم) در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تیمار قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) شاهد (حاوی 40 درصد یونجه و فاقد پسماند کشمش)، 2) جایگزینی50 درصد یونجه با پسماند کشمش و 3) جایگزینی 100 درصد یونجه با پسماند کشمش بودند. استفاده از پسماند کشمش در جیره (تیمارهای 2 و3)، باعث افزایش وزن روزانه ی بره های پرواری در مقایسه با تیمار شاهد شد (05/0>P). افزایش سطح پسماند کشمش در جیره، پروتئین کل سرم را در دوره ی اول آزمایش (14 تا 28 روز) کاهش داد (05/0>P) ولی سایر فراسنجه های خونی این دوره ( از قبیل گلوکز، کلسترول، آلانین آمینوترانسفراز، تری گلیسرید و نیتروژن اوره ای) تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفتند (05/0P). کمترین غلظت اسید استیک و والریک اسید در دوره ی اول آزمایش، مربوط به تیمار3 بود، در حالی که بیشترین مقدار اسید والریک و اسید ایزو والریک در دوره ی دوم آزمایش مربوط به تیمار 1 بود (05/0>P). افزودن پسماند کشمش به جیره، تأثیری بر pH مایع شکمبه نداشت (05/0

به منظور بررسی سطوح مختلف موننسین بر روی صفات عملکردی، مصرف و بازده خوراک و همچنین میزان اسیدهایچربفرار شکمبه گوساله های قطع شیر هلشتاین، آزمایشی با 66 رأس گوساله ماده با میانگین سن 5± 90 روز و میانگین وزن 5± 103 کیلوگرم در قالب طرح کاملاً تصادفی به مدت 90 روز انجام شد. تیمارها شامل: 1) گروه شاهد بدون دریافت موننسین، 2) گوساله هایی که 70 میلی گرم موننسین در روز دریافت کردند و 3) گوساله هایی که 140 میلی گرم در روز موننسین دریافت کردند. ماده خشک مصرفی روزانه گوساله ها دارای تفاوت معنی دار (01/0=P) بود. میانگین خوراک مصرفی روزانه به ترتیب برای تیمارهای 1تا 3 برابر با 99/5، 82/5 و 04/4 کیلوگرم بود که تیمار حاوی 70 میلی گرم موننسین کمترین مصرف و تیمار حاوی 140 میلی گرم موننسین بالاترین مصرف را دارا بودند. ضریب تبدیل غذایی در ماه 5 بین گروه های آزمایشی دارای تفاوت معنی دار بود (05/ 0=P). وزن بدن گوساله هایی که موننسین دریافت کرده بودند بیشتر از گروه شاهد بود و در کل وزن بدن تیمار حاوی 70 میلی گرم موننسین با گروه شاهد دارای تفاوت معنی دار بود (05/0≥ P). میانگین افزایش وزن روزانه ماه پنجم بین گروه های آزمایشی دارای تفاوت معنی دار (05/ ≥ P) بود و تیمار با 140 میلی گرم موننسین دارای بیشترین افزایش وزن روزانه بود. میانگین افزایش قد گوساله ها نیز بین تیمارهای آزمایشی دارای تفاوت معنی دار (05/ ≥ P) بود و تیمار با 70 میلی گرم موننسین با 65/12 سانتی متر افزایش قد دارای بیشترین رشد بود. تیمارهای آزمایشی از لحاظ پروپیونات نیز دارای تفاوت معنی دار بودند، به طوری که تیمار حاوی 70 میلی گرم موننسین دارای بیشترین غلظت بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این مطالعه به منظور بررسی اثر انواع نمک های کلسیمی اسیدهای چرب بر عملکرد و الگوی اسید های چرب شیر انجام شد. در این مطالعه از 21 راس گاو هلشتاین با روزهای شیردهی 5/8 ± 30 استفاده شد. گاوها به سه گروه مساوی تقسیم و جیره های زیر را دریافت کردند: 1. جیره شاهد 2. جیره حاوی منبع چربی A (ساخته شده در آزمایشگاه)3. جیره حاوی منبع چربی B (مرسوم در بازار). گاوها در سه نوبت دوشیده شدند. رکورد و مصرف خوراک به صورت روزانه ثبت شدند و نمونه گیری از شیر، خوراک و مدفوع جهت تعیین ترکیب به صورت هفتگی انجام گرفت. خون گیری از دام ها به عمل آمد. در پایان دوره آزمایش نمونه شیر جهت تعیین الگوی اسید چرب جمع آوری شد. مصرف ماده خشک در جیره شاهد 5 درصد بیشتر از دو جیره دیگر بود در حالیکه میزان تولید شیر در جیره حاوی مکمل چربی A افزایش معنی داری نسبت به جیره شاهد داشت و با جیره حاوی مکمل چربی B تفاوتی نداشت. BCS و تغییرات وزن بدن تحت تاثیر جیره ها قرار نگرفت. مکمل چربی A بر قابلیت هضم فیبر جیره تاثیر منفی نداشت و مشابه جیره شاهد و مکمل چربی B بود. میزان C18: 2 شیر گاوهای دریافت کننده جیره حاوی مکمل A نسبت به مکمل B و جیره شاهد به ترتیب 21 و 47 درصد افزایش داشت. درصد چربی و C14: 0 شیر در جیره شاهد نسبت به دو جیره دیگر افزایش معنی دار پیدا کرد. مکمل چربی A می تواند به عنوان منبع چربی در اوایل دوره شیردهی استفاده شود و نتایج مشابهی با نمونه تجاری مرسوم داشت.

این مطالعه جهت بررسی اثرات استفاده از نمک کلسیمی اسیدهای چرب و اسیدهای چرب سویا بر عملکرد، راندمان لاشه، درصد لوزالمعده و درصد چربی شکمی در جوجه های گوشتی انجام گرفت. تعداد 500 قطعه جوجه گوشتی از آمیخته تجارتی Ross در قالب یک طرح کاملا تصادفی در پنج گروه آزمایشی و هر گروه شامل چهار تکرار و هر تکرار شامل 25 قطعه جوجه با میانگین وزن یکسان مورد آزمایش قرار گرفتند. طول دوره آزمایش 49 روز بود. گروه های آزمایشی در قالب جیره های غذایی حاوی سطوح مختلفی از نمک کلسیمی اسیدهای چرب سویا و اسیدهای چرب سویا بودند. بدین صورت، در گروه اول (شاهد) در کل دوره آزمایش از اسیدهای چرب سویا و نمک کلسیمی اسیدهای چرب آن استفاده نشد. در گروه دوم در دوره آغازین، رشد و پایانی به ترتیب مقادیر 0، 2.5 و 5 درصد اسیدهای چرب سویا، در گروه سوم در این دوره ها به ترتیب مقادیر 0، 2.5 و 5 درصد نمک کلسیمی اسیدهای چرب سویا، در گروه چهارم به ترتیب مقادیر 2.5، 5 و 5 درصد اسیدهای چرب سویا و برای گروه پنجم به ترتیب مقادیر 2.5، 5 و 5 درصد از نمک کلسیمی اسیدهای چرب سویا به کار برده شد. نتایج حاصل از تجزیه آماری اختلاف معنی داری در مصرف خوراک، افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک بین گروه های آزمایش در دوره های مختلف پرورش را نشان داد (P<0.05). بین گروه های مختلف از نظر راندمان لاشه و درصد لوزالمعده اختلاف معنی دار مشاهده گردید (P<0.05). استفاده از اسیدهای چرب سویا و نمک کلسیمی اسیدهای چرب آن اثر معنی داری بر چربی شکمی نداشت. یافته ها نشان می دهد که استفاده از اسیدهای چرب سویا در مقایسه با نمک کلسیمی اسیدهای چرب آن اثر مفیدی بر عملکرد جوجه های گوشتی دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.